April 2008
Beste lezer,
Met deze maandelijkse nieuwsbrief wil BrandNewDay u op de hoogte houden van de meest recente wetenschappelijke bevindingen op vlak van gezondheidsgedrag in de werksituatie.
Als u deze nieuwsbrief niet meer wenst te ontvangen, kan u zich onderaan uitschrijven.
Presenteïsme: dé nieuwe parameter voor de productiviteit van medewerkers
Vaak wordt gefocust op de graad van absenteïsme in bedrijven. Het is natuurlijk zo dat de afwezigheid van een medewerker door ziekte of werkonbekwaamheid, belastend is voor een organisatie. Maar het eenvoudige gegeven dat een aanwezige medewerker niet altijd een productieve medewerker is, blijkt nog veel meer implicaties te hebben.
Waarom sporten wij …niet ?
Het is al lang geweten: lichaamsbeweging is een cruciale component in gezondheidspromotie. Velen hebben al meerdere actieve pogingen achter de rug, maar houden niet vol. Volgens dr. Angela Bryan van Colorado University hangt dit voor een stuk samen met de manier waarop we lichamelijke veranderingen tijdens het sporten percipiëren.
Workaholics: bestaan ze wel ?
In de populaire media wordt dit begrip heel gemakkelijk gehanteerd, maar eigenlijk is er zeer weinig wetenschappelijk onderzoek verricht naar workaholisme. Soms wordt het beschouwd als iets positief voor de organisatie, want workaholics zouden tevreden over hun werk zijn en zeer productief. Maar anderen waarschuwen dan net weer voor een dergelijke werkstijl: workaholics zijn verslaafd aan hun werk, het zijn ongelukkige, obsessionele en tragische figuren die niet goed functioneren in hun job, én waar moeilijk mee samen te werken valt.
Presenteïsme: dé nieuwe parameter voor de productiviteit van medewerkers
Vaak wordt gefocust op de graad van absenteïsme in bedrijven. Het is natuurlijk zo dat de afwezigheid van een medewerker door ziekte of werkonbekwaamheid, belastend is voor een organisatie. Maar het eenvoudige gegeven dat een aanwezige medewerker niet altijd een productieve medewerker is, blijkt nog veel meer implicaties te hebben.
In geval van dit zogenaamde ‘presenteïsme' presteert de werknemer op de werkvloer ondermaats tengevolge van aanwezige gezondheidsproblemen. Recente studies stellen vast dat presenteïsme een grotere impact heeft op een organisatie dan de medische onkosten zelf. De cijfers liegen er niet om: medewerkers rapporteren tot één volledige dag onproductieve werktijd als gevolg van gezondheidsproblemen gedurende de voorbije 2 weken.
Presenteïsme hangt samen met welbepaalde gezondheidsrisico’s, bijvoorbeeld insomnia, aanhoudende stress, roken, onevenwichtige voeding, depressie, een gebrek aan lichaamsbeweging, en overgewicht en obesitas. Zo ondervinden medewerkers met een BMI ? 30 (vb iemand die 87kg weegt en 1m70 groot is) gewoonlijk meer hinder op het werk dan degenen met een normaal BMI.
Wat kan de werkgever doen ? Het antwoord is simpel: het organiseren van interventies die ervoor zorgen dat medewerkers een gezondere levensstijl gaan opnemen, zoals evenwichtig eten, meer bewegen, stoppen met roken, beter slapen enz. Want positieve veranderingen in gezondheidsrisico’s gaan samen met minder presenteïsme. Belangrijk is bovendien om aan de typische welzijnsmeting parameters toe te voegen waardoor de organisatie een zicht krijgt op de gezondheidstoestand van haar medewerkers.
Gates DM, et al. J Occup Environ Med. 2008, 50, 39-45.
Schultz BA, Edington DW. J Occup Rehabil . 2007,17, 547-579.
Waarom sporten wij …niet ?
Het is al lang geweten: lichaamsbeweging is een cruciale component in gezondheidspromotie. Velen hebben al meerdere actieve pogingen achter de rug, maar houden niet vol. Volgens dr. Angela Bryan van Colorado University hangt dit voor een stuk samen met de manier waarop we lichamelijke veranderingen tijdens het sporten percipiëren.
Het is normaal dat de lichaamstemperatuur en hartslag verhogen als we sporten, maar blijkbaar leiden we hier ook uit af hoe intensief we aan het bewegen zijn. Deze gepercipieerde inspanning bepaalt hoe leuk we de activiteit vinden, en dit is dan weer bepalend voor de motivatie om in de toekomst opnieuw te gaan sporten.
De bevindingen van dit onderzoek pleiten dus voor middelmatig intensieve lichaamsbeweging, en liefst met de nodige afleiding.
Bryant A et al. Health Psychology. 2007, 26, 30-39.
Workaholics: bestaan ze wel ?
In de populaire media wordt dit begrip heel gemakkelijk gehanteerd, maar eigenlijk is er zeer weinig wetenschappelijk onderzoek verricht naar workaholisme. Soms wordt het beschouwd als iets positief voor de organisatie, want workaholics zouden tevreden over hun werk zijn en zeer productief. Maar anderen waarschuwen dan net weer voor een dergelijke werkstijl: workaholics zijn verslaafd aan hun werk, het zijn ongelukkige, obsessionele en tragische figuren die niet goed functioneren in hun job, én waar moeilijk mee samen te werken valt.
Het meest recente onderzoek stelt echter een mindere zwart-wit visie voor: workaholisme is een compilatie van een aantal kenmerken. Het ‘syndroom’ workaholisme is van toepassing wanneer iemand sterk betrokken is bij zijn/haar job, een hoge gedrevenheid bezit, maar niet echt tevreden is met de werksituatie. Deze karakteristieken gaan gepaard met veel werkuren, een gebrekkige work-life balans, en zelfs een lage tevredenheid met het leven in het algemeen. Workaholisme doet op deze manier heel sterk denken aan de alom bekende ‘type A’ persoonlijkheid – met een hele reeks gezondheidsrisico’s als gevolg.
Burke R, Ng E Int J Stress Management. 2007,14, 312-320.
J Occupational Health Psychology. 2006, Vol. 11, No. 1, 52–62.